CC De Kruisboog (Tienen)

"Allee, vooruit. Pakt die lakens van grotemoe dan maar als ge dat liever ziet. En als mijn grijs kleed daar beter bij past. Ik vind dat feitelijk zelf ook vele schoonder: wit. Gewoon wit. Dat past vele beter bij mijn kleed. Ge hebt er geen gedacht van waar dat die begrafenisondernemers tegenwoordig mee aankomen mee al dat purper en mee die synthetische rommel. Zegt straks maar tegen Den Dest dat ik dat purper gedoe niet meer op mijn lijf wil hebben. Dat 'm zijn lijkwade maar terug mee naar huis pakt want dat ik veel liever opgebaard lig in mijn eigen lakens. Ge hadt groot gelijk. Ik zie het nu zelf ook. Het is beter dat ge dat veranderd hebt. Van purper naar wit."

- Leo Pleysier

Een opgewekt verhaal over rouw, afkomst en taal – kan dat eigenlijk wel? Wie de roman Wit is altijd schoon van Leo Pleysier heeft gelezen, weet dat het mogelijk is. In glasheldere, lichtvoetige taal beschrijft Pleysier de complexe gevoelens van een zoon tegenover zijn overleden moeder, die hem jarenlang overspoelde met woorden – liefdevol, dwingend, alomtegenwoordig.

Naar de roman van Leo Pleysier

Actrice Isabelle Van Hecke (bekend van Nonkels, De ideale wereld, Albatros) en regisseur Stefan Perceval brengen deze intieme tekst tot leven op het toneel. Samen geven zij vorm aan een beklijvende vertelling over afscheid nemen en opnieuw beginnen, over samenzijn en alleen achterblijven. De roman van Pleysier verscheen in 1989 en hij sleepte er meteen de F. Bordewijkprijs, de Dirk Martensprijs en een nominatie voor de AKO-Literatuurprijs mee in de wacht.

Rouw, herinnering en moedertaal op het toneel

Wit is altijd schoon is een warm en geestig portret van een moeder die diep verankerd zit in de herinnering van haar zoon. Een eerbetoon aan haar taal, aan de ritmes van het dagelijkse leven, en aan het zwijgen dat pas na haar dood mogelijk wordt. Met scherpe observaties en subtiele humor nodigt het toneelstuk het publiek uit om stil te staan bij wat we achterlaten en en wat altijd blijft.

Kijk voor nog veel meer toneelstukken in onze theateragenda.

Foto: Marit Stocker